Nattanich's profileToEiiPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    January 31

    ความจริงวันนี้

    ความจริงวันนี้
    ก้อไม่มีอะไรจะทำ
    ฮ่าๆๆๆ
    เปล่าหรอกตอนนี้นั่งทำงานไป
    แร้วก้อเบื่อแร้วเรยมาเล่นเน็ตซะ
    ตอนนี้ก้อจะเขาเดือนกุมภาพันธ์
    ปี2552แร้ว
    ปีใหม่ที่ผ่านมา
    มีแต่เรื่องไม่ดีเวียนผ่านมาตลอด
    แต่อย่างว่าชีวิตมันก้อต้องมีทั้งสุขทุกข์เคล้ากันไป
    ก้อฝ่าฟันกันไป
    ใกล้จะจบปีสี่ละ
    ไม่รุว่าดีใจหรือว่าเสียใจ
    เพราะว่ายังหางานทำไม่ได้เร้ย
    ฮ่าๆๆๆ
    สรุปดีใจใช่มั้ยเนี่ย
    สี่ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
    ยังจำตอนเอนท์สะท้านได้อยู่เรย
    ว่ามันอนาจแค่ไหน
    อ่านหนังสือหัวแทบระเบิด
    พอเข้ามหาลัยแร้วงัย
    แม่งอ่านหนังสือหนักกว่าเดิมอีก
    ตายหองกันไปเรยดิ
    แต่ก้ออุตส่าห์อดทนมาได้จนปีสี่
    เหลือการสอบอีกเพียงครั้งเดียวก้อหมดแร้ว
    แต่ก้อมีโปรเจ็คจบรอให้พรีเซนต์อยู่อีกด้วย
    ซึ่งยังทำไปไม่ถึงครึ่ง
    ฮ่าๆๆๆ
    จะรอดมั้ยเนี่ยกุ
    ปีหนึ่ง
    ดีใจสุดชีวิต
    เอนท์ติดคณะและมหาลัยที่ต้องการ
    ทางเดินนี้สร้างมากับมือ
    ต้องปรับตัวครั้งใหญ่
    มาเจอะเจอคนแปลกหน้า
    เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ
    ทำเปนบ้างไม่เปนบ้าง
    เคยเจอบ้างไม่เคยเจอบ้าง
    ครั้งแรกกับการสอบ
    มีเพื่อนเพิ่มขึ้น
    คะแนนเน่าสุดๆ
    ทำใจเลือกภาค
    ขึ้นค่ายสามสี่
    รุจักคนเยอะขึ้นมาก
    รักค่ายนี้สุดๆ
    ครั้งแรก
    ปีสอง
    ทำกิจกรรมรับน้อง
    อะไรคือ SOTUS
    เข้าภาครุจักคนเพิ่มขึ้นอีก
    ทำเกรดๆเผื่อจะดีขึ้น
    ภาคนี้แสนชิว
    ไม่เคยมีการบ้าน
    ลอยกระทง
    หัวหน้าชั้นปีสาม
    เกรดอัพ
    ขึ้นค่ายสามห้า
    ขึ้นหลายผลัดมาก
    ตอนลง
    รถคว่ำ
    เกือบตาย
    โรงพยาบาลรัตนเวชสอง
    พิษณุโลก
    ครั้งที่สอง
    ปีสาม
    หัวหน้านิสิตหญิงปีสาม
    เจ็บหัว
    ทำอัดบันไดให้น้องปีหนึ่ง
    อัพเกรด
    หาที่ฝึกงาน
    จะฝึกปตท
    แต่ไม่ได้
    ได้ไทยน็อคซ์
    ระยองสามเดือน
    เละเทะ
    รุจักคนเพิ่มมากขึ้น
    ต่างมหาลัย
    ค่ายสามหก
    อยากขึ้นแต่ไม่ได้ขึ้น
    ครั้งที่สาม
    ปีสี่
    กิจกรรมรับน้อง
    ว๊ากสนาม
    โปรเจ็ค
    สมัครงาน
    อัพเกรดอีกนิดก้อยังดี
    ทำค่ายกลางปี
    ไม่ได้ขึ้น
    ไม่ตรงจุดประสงค์
    ยังหางานทำไม่ได้
    ทำไงดี
    ไม่อยากตกงาน
    เศรษฐกิจบัดซบ
    ค่ายสามเจ็ด
    ไม่รุเปนงัย
    ช่างแม่ง
    ค่ายที่เคยรักจบไปแร้ว
    หลายสิ่งหลายอย่าง
    ชีวิตเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง
    ครั้งที่สี่
    ปอ จุด ลอ จุด
    ++ ว๊างว่าง แต่ง่วงแม็กซ์ มาเขียนสเปซเล่นซะ
    ++ ไว้อาลัยแด่พ่อเต้ย แม่เบิร์ด และเอ
    ++ ชีวิตไม่มีไรมาก ทำอย่างที่อยากทำ ก้อสุขแร้ว
    ++ อยากให้รุว่า รักคือการให้ไม่หวังตอบ
    ++ ขอบคุณใครก้อตามที่เข้ามาอ่าน